یادداشت شصت و یکم

یه یادداشت نوشتم هر روز یه چیزی بهش اضافه میکنم 

معلوم نشد بالاخره یادداشته منه یا یادداشت دیگران 

وای چقدر این  یادداشتهای من  زیاد شده ها  

بگذریم  

یه  چند وقتیه یادداشت جدید نذاشتم 

نه به اون وقتا که دقیقه ای یادداشت میذاشتم نه به الان 

راستش اینه که   

مینویسم اما پاکشون میکنم 

فکر کنم این اسم وبلاگ روی روحیه خودم هم تآثیر گذاشته 

یه فنجون سکوت رو سر کشیدم 

سرم پر از حرف نگفته است 

پر از یادداشت برای نوشتن 

اما..... 

نمیتونم بگم 

باشه برای خودم و خدا 

که نمیدونم هنوزم همین نزدیکی هاست  

یه جایی خوندم  

حرفای آدمو که همه میشنون مهم کسیه که بتونه سکوتتم بشنوه و همه حرفاتو از همین سکوت بفهمه  

و اینکه

وقتی میتوانی با سکوت حرف بزنی ، بر پایه های لغزان واژه ها تکیه نکن

  

یادداشتهای دیگران

کاش همان کودکی بودیم که حرف هایش را از نگاهش می توان خواند
اما اکنون اگر
فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد و …
و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم .
آری ،
سکوت پُر
بهتر از فریاد تو خالی ست !
دنیا را ببین 

 

یه سوالی میخوام به این پست اضافه کنم 

چقدر به این جمله اعتقاد دارید؟؟ 

افلاطون میگه هر وقت نتونستی کسی رو فراموش کنی
بدون هنوز تو خاطرش هستی ... 

 

زندگی

زندگی را می توان درغنچه ها تفسیر کرد
با نگاه سبز باران عشق را تعبیر کرد
زندگی را پر ز احساس کبو ترها نمود
کینه را با نگاه ساده ای زنجیر کرد
همچو شبنم چشم را درچشم شقایقها گشود 

طرح یک لبخند را بر برگ گل تصویر کرد
زندگی را می توان در خلوت هر صبحدم
با وضوئی با دعایی با خدا تقدیر کرد
کاش میشد لحظه ها را قاب کرد
روزهای تیره را خواب کرد....

♥یاداشت شصتم♥

 

     

یک روز قبل

۱۳۹۰/۱/۳۱ آخرین روز از اولین ماه اولین فصل اولین سال دهه نود و آخرین روز از بیست و چهار سالگیه منه

فردا با شروع دومین ماه اولین فصل اولین سال دهه نود

منم وارد بیست و پنج سالگی میشم 

بعله

 فردا تولدمه 

اول اردیبهشت 

من زاده ی اولین روز از دومین ماه سالم  

من عاشق این ماهم 

  

یک روز بعد

اینم از کیک تولدم 

  

جای همتون خالی بود